4.12.09

... Sin ira Libertá



A María, la editorial Casamia le pago por traducir una novela de Ernest Milller a su minoritario idioma. Al día siguiente de su publicación, la novela estaba en la red para bajarla, gratis, a libros digitales o leerla, gratis, desde el ordenata. La editorial acaba de cerrar y María, por supuesto, se quedó sin trabajo. Son las cosas de la libertad. A Quevedo se lo comería Don Pablos y a Cervantes Rinconete y Cortadillo. Y nosotros tan guay, chateando y hablando del tiempo, y de la libertad de expresión, ¿o nos la comería la ignominia, también?

30.11.09

domingo cuatro


São Martinho de Porto / condado

He bajado hasta el sur, pero no tanto,
-quiero decir que no he perdido el norte-
aunque siempre está ahí
pendiente
como un deseo realizable


22.11.09

domingo tres





Douscentos kilómetros, mais conseguín abrir un oco entre a chuvia

15.11.09

domingo dos



menos este cachiño...

domingo



Hoxe foi domingo todo o día

9.11.09

tarde

Manolo Buciños/Torso

Aquel día era tarde. La mañana nos sorprendió abrazados todavía pero era ya muy tarde. Su voz venía de una secuencia de propósitos pensados mucho tiempo antes de decirme: ahora, cuando me venga aquí. Y me sonó muy lejos. Había amanecido muy tarde esa mañana y yo casi no estaba, contemplaba el paisaje de cuerpos sobre cama lejanísimos, como en el poema que tanto me gustaba pero que no era mío. No supe contestarle, solo tenía que irme ¿quedamos para luego? No sé si podré estar. Y al vernos a los ojos comprendimos qué tarde era ya entonces. No volvimos a vernos. De nosotros solo quedó aquel tiempo, aquel tiempo perdido de cuando no supimos nada más que esperar y esperar y la felicidad no esperó por nosotros.

7.11.09

dentro



No te veo. No hay luz que acorte la distancia tan grande que existe entre nosotros. Conservo las cajas de lámparas vacías porque en ellas se esconden los recuerdos que nunca pudimos guardar pero que, sabemos, están dentro, muy adentro, donde las cosas importantes...

3.11.09

lugar



No se puede tener el agua entre las manos

más que un apenas, nada.

Te nombro y se recubre la esperanza de escamas,

el tiempo de cristales.

Hay dudas encendidas,

faros que nos protegen de los acantilados.

Sin embargo tus ojos son las profundidades

donde espero perderme,

donde espero que habites,

donde espero encontrarme.

31.10.09

nada grave


Si hay que comerse los marrones los prefiero de chocolate, y los días, pirulís de caramelo envueltos en papel de estraza. Es el producto lo que tenemos alterado y, aún así, no da igual cómo vengan el resto de factores a rompernos el alma. Un poco de orden, por favor, los sentimientos de uno en uno para que nada parezca nada grave

27.10.09



detrás está el recuerdo
la memoria de nieve
el tiempo en que no estás

18.10.09

London


video

5.10.09

la negra


4.10.09

Como el amor cada vez que aparece, el otoño me remueve el armario, recupera sensaciones agradables que tenía en las perchas y que sientan tan bien como cuando eran nuevas. Volaron hoy los perros por laderas de olores y senderos, bajo abiertos castaños y robles viejos. Recordaron los pulmones mañanas aún más frescas, un poco más mojadas del poso de la noche, de la humedad amante de los bosques. Como rastros antiguos, la memoria me trajo momentos parecidos, en otros escenarios y por las mismas fechas, con idénticas ganas. Entre lo que yo amo, el paso de los años nunca encuentra resquicios que alimenten a su monotonía

Campobecerros/Condado

Capudres/Condado

30.9.09

tierra de campos

Urueña/Condado

Una casa. Una habitación en penumbra. La siesta de colores de los dedos. El paisaje del sentimiento. Esa luz de girasoles. Este horizonte inmenso que conmueve. El pan, el trigo y el olvido. Y mares de nostalgia es lo que veo. Aunque no sea por los ojos míos

29.9.09

amantes

… Hace nada, por causa de un viaje, estuvimos tres días sin escribirnos. En cuanto llegué revisé el correo, a pesar de que sabía que yo no estaría, ella, cada día, siguió escribiéndome. Mientras leía sus cartas, el correo anunció una nueva que abrí rapidamente y contesté y contestó y contesté… Nos reímos, nos añoramos, nos contamos los tres días sin leernos y el tiempo se fue haciendo de nosotros. El tiempo, el que pasa entre una pregunta y su respuesta, el que cabalga sobre lo que todavía no se ha escrito, el que adivina gestos, el que espacia silencios hasta notar el peso de los dedos sobre el teclado… ¿Te das cuenta? –le dije- esto es como la vida… ¡Qué va, mejor! –me dijo- nos conocemos más que si existiéramos…

28.9.09

otoño

Castelo Rodrigo/Condado

Todo está del revés.

Ni siquiera puedo pensar en ser feliz

cambia demasiado deprisa ese futuro

que te empeñas en que mire de frente.

Mira, hasta el otoño viene dado la vuelta.

El frío, cuando llegue,

no hará más que avivar tu falta.

No deseo otra cosa que quemarme por dentro.

A veces pruebo a poner música

sobre la línea de nuestro tiempo

por si pudiese convertirnos en ficción.

Ahora mismo iría a buscarte.

La vida, parece que quisiera

deshacerse despacio, como hojas

cayendo sobre nuestra ilusión.


23.9.09

espello

Salamanca/Condado


Ela vese no espello do escaparate. El ri dende dentro, sen que o poda ver, dos xestos e das caras que ela compón fronte do espello. Dende o outro lado da rúa alguén cruza apresurado e vai directamente ao bolso, ela non o solta e berra, el achégase ao cristal e o golpea insistentemente, o ladrón saca unha navalla e a pincha tres veces seguidas no ventre, ela solta o bolso e vai caendo a modo contra da ventá mentres o ladrón fuxe cruzando de novo a rúa. Dende dentro, pegadas as mans no cristal, el, atónito, observando a realidade, sen reflexos para saír ou para algo, deixando esvarar as mans polo cristal por onde esvaran as mans dela...

21.9.09

olas


I
Los mares se repiten en voces sin sentido
pero nunca te alejas de los nombres que dicen
Una semana es un papel en blanco,
No te muevas, no manches
con arena tus pies,
deja que te los lave una vez y otra vez
Todo son olas
Nunca saldremos de los nombres que dicen
El orden de los nombres
Todo son olas
Y este folio blanquísimo, con esa luz que duele

II
Es hermosa la isla en donde estamos
Contemplamos cómo mueren las olas en la arena
Y sin embargo no tiene tiempo el mar,
es el mismo que antes de siquiera nombrarlo.
Y nosotros midiendo el tiempo en olas
que se van sucediendo hasta la arena

T Waits, Shiver Me Timbers:
http://www.goear.com/listenwin.php?v=7cddc87

17.9.09

cerebros

.
.
.
DorothyPollack

Conste que eu debo ter sexo feminino pois á vez que visionaba isto pensaba nas ganas que tiña de comer un bocata. Pasádeo ben con este recado do Jonas

13.9.09

esta mañana

Ciudad Rodrigo/Condado

En vez de bocadillo esta mañana

dejaste una canción preparada en el coche.

He estado todo el día comiéndome por dentro

hasta llegar a casa,

pero tú ya no estabas,

todo había sido cierto.

Estoy sentado afuera, viendo el tiempo

a través de las hojas, a través de la tarde,

recordando momentos agradables

como hacemos cuando algo está ya muerto

11.9.09

é o tempo...


Javi Valladares

Tempo: é a magnitude que permite ordenar os sucesos en secuencias, establecendo un pasado, un presente e un futuro, e da lugar ao principio da causalidade, un dos axiomas do método científico

- Tas mal?, que che pasa?
- Non, nada, é o tempo…

Todo suceso orixínase por unha causa, orixe ou principio… Causalidade: para que un suceso A sexa a causa de un suceso B, téñense que cumprir tres condicións: Que A suceda antes que B. Que sempre que suceda A suceda B. Que A e B estean próximos no espazo e no tempo… Se tras varias observacións chegamos a xeneralizar que si ata o de agora sempre que ocorreu A, ocorreu B, no futuro ocorrera o mesmo. É lei… Anque entre nós non se cumpra nin de coña, amor.